بایگانی

بایگانی سپتامبر

جوابیه وزارت صنعت معدن و تجارت

۹ مهر ۱۳۹۱ بدون دیدگاه

در پی درج مطلبی در این وبلاگ  تحت عنوان «آمار سازی در وزارت صنایع یا خطای کارشناسی؟» در ۲۷ شهریور ماه روابط عمومی وزارت وزارت صنعت معدن و تجارت طی جوابیه ای به ابهامات مطرح شده در مطلب مزبور پاسخ داده است که عینا در ادامه می آید:

***

جناب آقای امیرهادی انواری
مدیر مسئول محترم سایت انواری آنلاین
با سلام و احترام؛
عطف به خبر«آمارسازی در وزارت صنایع یا خطای کارشناسی» منتشره در مورخ۲۸/۶/۹۱، جوابیه ذیل ارسال می‌گردد. خواهشمند است دستور فرمائید نسبت به انتشار آن در اسرع وقت اقدام نمایند./ب
حسین پرسان فومنی
مدیر کل روابط عمومی
با توجه به ابهامات مطرح شده درخصوص آمار تولید خودرو و «ناقص» عنوان نمودن آمار ماهانه تولید این محصول موارد ذیل را به اطلاع می‌رساند:
ارائه آمار و اطلاعات بخش صنعت و معدن کشور با توجه به وجود سامانه‌های موجود در این بخش از به روزترین و در دسترس ترین منابع اطلاعاتی کشور محسوب شده که علاوه بر تأکید متولیان آن بر صحت و سقم اطلاعات منتشره،‌ دارای کمترین تأخیر زمانی ممکن در انتشار این اطلاعات خصوصا در بخش تولید می‌باشد.
نکته قابل ذکر در این خصوص اینست که همانند تمامی مراکز آماری و متولیان انتشار اطلاعات، لزوم اعلام آمار در کوتاه ترین زمان ممکن، این مراکز را ناچار می‌سازد تا اقدام به انتشار اطلاعات مقدماتی نمایند. مسلما پس از گذشت زمان مقرر این ارگان‌ها نسبت به بازنگری، اصلاح و نهایی نمودن این اطلاعات اقدامات لازم را صورت داده و نتیجه را در اختیار ذینفعان و مخاطبان این آمار قرار خواهند داد.
وزارت صنعت، معدن و تجارت نیز به عنوان متولی انتشار اطلاعات مجوزهای صنعتی صادره و آمار تولید محصولات منتخب صنعتی، از این امر مستثنی نبوده و درخصوص آمار تولید، بصورت ماهیانه اطلاعات لازم را از شرکت‌های تولیدی دریافت و حتی‌الامکان در دهه اول هر ماه جمع بندی و اعلام می‌نماید. لذا آمار تولید برخی از شرکت‌ها که پس از مقطع زمانی مقرر دریافت می‌شود در گزارشهای تولید ماه بعد لحاظ شده و آمار آن ماه نیز اصلاح می‌گردد. به طور مثال در گزارش تولید خودرو در تیرماه، آمار تولید شرکت‌های مدیران خودرو و کرمان خودرو با تأخیر در اختیار کارشناسان دفتر تخصصی این صنعت قرار گرفت. لذا در اطلاعات منتشره در مردادماه آمار تولید این دو واحد به مجموع میزان تولید خودرو کشور اضافه شد که طبیعتا در سر جمع تولیدات سال تا مرداد ماه در مقایسه با رقم پیشین سال تا تیر ماه بعلاوه تولید ماه مرداد این اختلاف بروز می‌کرد.
در خاتمه خواهشمند است مقرر فرمائید قبل از ایراد هر گونه اتهام قابل پیگیرد، در صورت ایجاد ابهام و سوال، موارد را به این اداره کل منعکس و از بی اعتمادسازی آحاد جامعه به بدنه آماری کشور که تاکنون نیز لطمات جبران ناپذیری را متحمل شده است خودداری نمایند. بالطبع اداره کل روابط عمومی وزارت صنعت، معدن و تجارت نیز آمادگی کامل خود را جهت برگزاری
هرگونه جلسه و نشست درخصوص بررسی آمار منتشره بخش صنعت و معدن کشور با تمامی فعالان رسانه اعلام داشته و آماده پاسخ گوئی به هرگونه ابهام دراین خصوص می‌باشد

جناب آقای امیرهادی انواری

مدیر مسئول محترم سایت انواری آنلاین

با سلام و احترام؛

عطف به خبر«آمارسازی در وزارت صنایع یا خطای کارشناسی» منتشره در مورخ۲۸/۶/۹۱، جوابیه ذیل ارسال می‌گردد. خواهشمند است دستور فرمائید نسبت به انتشار آن در اسرع وقت اقدام نمایند./ب

حسین پرسان فومنی

مدیر کل روابط عمومی

با توجه به ابهامات مطرح شده درخصوص آمار تولید خودرو و «ناقص» عنوان نمودن آمار ماهانه تولید این محصول موارد ذیل را به اطلاع می‌رساند:

ارائه آمار و اطلاعات بخش صنعت و معدن کشور با توجه به وجود سامانه‌های موجود در این بخش از به روزترین و در دسترس ترین منابع اطلاعاتی کشور محسوب شده که علاوه بر تأکید متولیان آن بر صحت و سقم اطلاعات منتشره،‌ دارای کمترین تأخیر زمانی ممکن در انتشار این اطلاعات خصوصا در بخش تولید می‌باشد.

نکته قابل ذکر در این خصوص اینست که همانند تمامی مراکز آماری و متولیان انتشار اطلاعات، لزوم اعلام آمار در کوتاه ترین زمان ممکن، این مراکز را ناچار می‌سازد تا اقدام به انتشار اطلاعات مقدماتی نمایند. مسلما پس از گذشت زمان مقرر این ارگان‌ها نسبت به بازنگری، اصلاح و نهایی نمودن این اطلاعات اقدامات لازم را صورت داده و نتیجه را در اختیار ذینفعان و مخاطبان این آمار قرار خواهند داد.

وزارت صنعت، معدن و تجارت نیز به عنوان متولی انتشار اطلاعات مجوزهای صنعتی صادره و آمار تولید محصولات منتخب صنعتی، از این امر مستثنی نبوده و درخصوص آمار تولید، بصورت ماهیانه اطلاعات لازم را از شرکت‌های تولیدی دریافت و حتی‌الامکان در دهه اول هر ماه جمع بندی و اعلام می‌نماید. لذا آمار تولید برخی از شرکت‌ها که پس از مقطع زمانی مقرر دریافت می‌شود در گزارشهای تولید ماه بعد لحاظ شده و آمار آن ماه نیز اصلاح می‌گردد. به طور مثال در گزارش تولید خودرو در تیرماه، آمار تولید شرکت‌های مدیران خودرو و کرمان خودرو با تأخیر در اختیار کارشناسان دفتر تخصصی این صنعت قرار گرفت. لذا در اطلاعات منتشره در مردادماه آمار تولید این دو واحد به مجموع میزان تولید خودرو کشور اضافه شد که طبیعتا در سر جمع تولیدات سال تا مرداد ماه در مقایسه با رقم پیشین سال تا تیر ماه بعلاوه تولید ماه مرداد این اختلاف بروز می‌کرد.

در خاتمه خواهشمند است مقرر فرمائید قبل از ایراد هر گونه اتهام قابل پیگیرد، در صورت ایجاد ابهام و سوال، موارد را به این اداره کل منعکس و از بی اعتمادسازی آحاد جامعه به بدنه آماری کشور که تاکنون نیز لطمات جبران ناپذیری را متحمل شده است خودداری نمایند. بالطبع اداره کل روابط عمومی وزارت صنعت، معدن و تجارت نیز آمادگی کامل خود را جهت برگزاری

هرگونه جلسه و نشست درخصوص بررسی آمار منتشره بخش صنعت و معدن کشور با تمامی فعالان رسانه اعلام داشته و آماده پاسخ گوئی به هرگونه ابهام دراین خصوص می‌باشد

دیدار بشر با شاورمیسون پس از ۲۰۰۰ سال!

۹ مهر ۱۳۹۱ بدون دیدگاه




خبر: «ستاره موسوم به شاورمیسون که هر ۲۰۰۰ سال یکبار از زمین قابل روئیت است سه شب دیگر در آسمان همه نقاط دنیا برای ۳ دقیقه قابل روئیت است، این ستار، آخرین بار در سال ۱۲ میلادی روئیت شده است*»

و بعد …. تمام رسانه ها، روزنامه ها درباره ش تحلیل می نویسن، که آی جماعت رخداد خارق العاده و… مردم صف میکشند، عینک های رصد پر فروش میشه و اون شب همه پشت بام هستند تا صورت مبارک «شاورمیسون» رو رصد کنند…حالا «شاورمیسون» چی هست؟ یه نور ضعیف که خیلی کوتاه میاد و میره ….

این بین ماه و خورشید و تمام ستاره های آسمون که هر شب بی ادعا و منت بالای سرمون هستند و از فرط تکرار هیچ وقت نگاهشونم نمیکنیم، اون طلوع بدبخت که اصلا محلش نمیزاریم، یا اون غروب سیاه بخت نارنجی زیبا که به دلگیری محکومه، به ما نگاه می کنند.

شاید اگر زبان قابل فهمی برامون داشتند به ما می گفتند«بی چشم و روها… ما قشنگ تریم یا این شاورمیسون شما؟ »

و ما هرگز نمیتونیم پاسخی داشته باشیم جز اینکه«تو قشنگ تری خورشید، مخصوصا اون طلوع شیری رنگت و اون غروبت با اون نارجی فوق العاده ت، که هیچ نقاشی نمیتونه تصویرش کنه…. اما مقصری، چون زیاد هستی»


فکر کنیم به اطرافیان زیبامون، به معجزه خانواده، شاید دوستان  واقعا دوست داشتنیمون. همه اونهایی که  خورشید و ماه و ستاره زندگی ما هستند، اما از بسکه هستند، ما نمیبینیمشون.

راستیکه، زیبایی ها واقعا زیبا هستند، یا چون نادر و کمیاب هستند پرطرفدار؟
اگر با من در مورد این فراموشی دردناک، یعنی دیدن زیبایی های بی ادعای اطرافمون موافقید، طلوع فردا رو، یا دیدن روی ماه خانواده و عزیزانتون رو از دست ندید، شاید برای دیدن دیر بشه!


——————

* یک خبر ازلکی از خودم در آوردم

همسریابی یا دهه شصتی، کدامیک معضل هستند؟

۶ مهر ۱۳۹۱ بدون دیدگاه

موضوع سایت‌های همسریابی آنقدرها بحرانی نیست که به این سطح از نظارت و خبرسازی نیاز داشته باشد، اما موضوع جای خالی دانشگاه به عنوان فضایی منطقی و معقول برای آشنایی‌های جوانان در ازدواج‌های غیر سنتی و چگونگی پر کردن آن، موضوع پر اهمیت تری است که هنوز به آن پاسخی داده نشده است. در باب موضوع افزایش خانوارهای تک نفره و کاهش بعد خانوار*، بیش از آنکه تبلیغات مورد توجه قرار گیرد، موضوع عینی و ملموس، موضوع ناتوانی جوانان برای تامین هزینه‌های زندگی دو نفره است.**

معضلی هم هست به نام «دهه شصتی». این دهه شصت هر وقت نامش به میان آمده حاشیه و مشکل داشته است. از آن سال‌ها که به دنیا آمدند از شیرخشک گرفته تا پوشک بچه نایاب شد. جلو بیاییم تا برسیم به دبستان‌های دو شیفته (و گاهی سه شیفته)، نیم‌کت‌های چهار نفره و روی صندلی نشستن وسطی‌ها (این‌ها برای متولدین دهه هفتاد و هشتاد زیاد قابل لمس نیست) به کنکور هم که رسیدند، گلگوگاه کنکور تنگ‌تر شد، متقاضی زیاد بود و فضای آموزشی کم، موسسات کنکور کار و بارشان سکه شد و…
درسشان هم که تمام شد، همان موسساتی که برای کارشناسی کار می‌کردند، حالا برای ارشد وارد عمل شدند. خلاصه آنکه اینها ـ متولدین دهه شصت ـ ظاهرا همیشه معضل بودند و در هر مقطعی که وارد شدند، معضل درست کردند.
این همه مقدمه بود که سراغ معضل جدید برویم؛‌ ازدواج دهه شصتی‌ها! همین چند روز قبل عادل آذر گفته است دهه شصتی‌ها تمایلی به بچه‌دار شدن ندارند، البته موسسه آمار احتمالا نظرسنجی در این باره نکرده و آنچه شاید تمایل تعبیر شود، احتمالا توانایی است. گویی متولدین دهه شصت در آن سال‌های گذرگاه تنگ کنکور، دوست نداشتند دانشگاه بروند، یا دوست داشتند ولی عبور از آن گذرگاه سخت بود، مثل همین حالا، دوست دارند ازدواج کنند، بچه دار شوند و… ولی آیا واقعا می‌توانند؟
زیاد هم بیراه نیست؛ بر اساس آخرین آمارهای بانک مرکزی مشاهده می‌شود که تعداد خانواده‌های تک‌نفره (مجردی) در سال ۱۳۸۰ تنها ۵/۴ درصد از کل خانوار‌ها بوده، اما این‌ درصد تا سال ۱۳۸۳ حتی کاهش هم داشته و تا ۴/۴ درصد هم رسیده است.
با این حال در سال ۱۳۸۴ سهم خانه‌های مجردی مجددا به ۵/۴ درصد می‌رسد. در سال ۱۳۸۵ با یازده‌ درصد رشد، سهم خانه‌های مجردی به ۵‌ درصد از مجموع خانوارها ارتقا می‌یابد. در سال ۱۳۸۶ این ۵‌ درصد همچنان ثابت است؛ اما در سال ۱۳۸۷ با ۶‌ درصد افزایش سهم مجردها به ۳/۵ درصد از مجموع می‌رسد. در سال ۱۳۸۸ این رقم با رشد ۹‌ درصدی به ۸/۵ درصد می‌رسد و در سال ۱۳۸۹ با رشد تقریبا ۱۴‌ درصدی سهم خانه‌های مجردی (تک‌نفره) به ۶/۶ درصد از کل می‌رسد.
هنوز آمار مربوط به سال ۱۳۹۰ اعلام نشده، اما بر فرض عدم افزایش، این رقم از خانوارهای تک نفره واقعا هم در کشوری مثل ایران قابل توجه به نظر می‌رسد. گفتنی آنکه این رخداد را نمی‌توان به پای تبلیغات دولتی گذاشت؛ چراکه اگر این تبلیغات اثرگذار بود، قاعدتا باید در دوره دولت‌های قبلی این اتفاقات می‌افتاد.
مسکن، تعهد مالی و تمایل!
امروز بیش از همه چیز موضوع همسریابی مورد توجه قرار گرفته است،‌ اما آیا واقعا مشکل ازدواج جوانان و تعدد خانوارهای یک نفره یا مجردی در «انتخاب همسر» است؟ به نظر نمی‌رسد جوانان ایرانی، لااقل جوانان ایران امروز در این زمینه مشکلی داشته باشند، روابط آنان به سرعت رو به گسترش گذاشته است، خانواده‌ها هم هنوز می‌توانند نقش سنتی خود را ایفا کنند.
مشکل اصلی مشکل مسکن است که طی سال‌های گذشته افزایش قیمت داشته است، موضوع دیگر هزینه‌های ازدواج که نوعی از تعهد مالی را ایجاد می‌کند و جوانان سخت به این تعهد تن می‌دهند و این زیاد به بحث تمایل مربوط نیست، شاید بیشتر موضوع عدم‌توانایی باشد.
جامعه ایرانی، جامعه ای است که از یک سو با مظاهر فرهنگ سنتی خود آشناست و از دیگر سو با توسعه تکنولوژی‌ها با فرهنگ‌های جدیدی آشنا می‌شود.
بنابر برخی ادعاها، از آغاز سال تحصیلی ۱۳۹۲-۱۳۹۱، قرار است تفکیک جنسیتی در دانشگاه‌ها پیاده شود. دانشگاه‌ها محیط‌های مناسبی برای آشنایی زوج‌های جوان بوده و هستند، اگر قرار است آشنایی‌ها در جایی جز ظرف مناسبات سنتی ایجاد شود، گزینه‌هایی نظیر «خیابان»، «پارک»، «محیط کار»، «جوامع مجازی» و… روی میز خواهد بود که هیچ یک به اندازه محیطی شبیه دانشگاه منطقی نیست!
اما اگر واقعا گزینه دانشگاه حذف شود، طبیعتا بخش بزرگی از این نیاز به جامعه مجازی سرریز خواهد شد،‌ تجربه فیلترینگ هم نشان داده نمی‌توان فضا را به طور کامل کنترل کرد.
ثبت و نظارت بر سایت‌های همسریابی اگرچه خبری مهم به شمار می‌رود، اما باید توجه داشت که بخش عمده آشنایی‌ها در این سایت‌ها انجام نمی‌شوند! البته کنترل سایت‌های همسریابی، قطعا می‌تواند بستر بسیاری از کلاهبرداری‌ها و… را از بین ببرد، اما راه حل قطعی نیست.
به نظر می‌رسد در حالی که اذهان عمومی به سمت «ثبت پایگاه‌های همسریابی» سوق یافته است، موضوع محوری تر، موضوع حذف روابط کنترل شده در دانشگاه‌ها و سرریز شدن آن به فضاهای دیگر باشد.
انتخاب همسر از طریق سایت‌های اینترنتی هر چند شکل جدید و به‌روزی دارد، اما محتوای آن همان است که در دهه‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۶۰ در نشریات (برای مثال زن روز) با شکلی دیگر وجود داشت و عده‌ای خاص هم مخاطب دارند، سایر آشنایی‌ها در فضاهای مجازی به تجربه در سایت‌های اجتماعی مجازی اتفاق می‌افتد.
موضوع سایت‌های همسریابی آنقدرها بحرانی نیست که به این سطح از نظارت و خبرسازی نیاز داشته باشد، اما موضوع جای خالی دانشگاه به عنوان فضایی منطقی و معقول برای آشنایی‌های جوانان در ازدواج‌های غیر سنتی و چگونگی پر کردن آن، موضوع پر اهمیت تری است که هنوز به آن پاسخی داده نشده است.
در باب موضوع افزایش خانوارهای تک نفره و کاهش بعد خانوار*، بیش از آنکه تبلیغات مورد توجه قرار گیرد، موضوع عینی و ملموس، موضوع ناتوانی جوانان برای تامین هزینه‌های زندگی دو نفره است.**
پی‌نوشت‌ها:
* بعد خانوار به تعداد متوسط افراد ساکن در یک خانواده گفته می شود. در سال ۱۳۷۱ بعد خانوارهای ایرانی برابر ۴٫۹۳ نفر، در سال ۱۳۸۰ برابر ۴٫۵۳ نفر و در سال ۱۳۸۹ این رقم به ۳٫۷ نفر می‌رسد که حاکی از کاهش تعداد افراد خانواده‌های ایرانی است.
**بر اساس آمارهای بانک مرکزی، در ایران سال ۱۳۸۹ نسبت به سال ۱۳۸۰سهم خانوارهایی که در آنها هیچ‌کس کار نداشته ۲۳/۶۳ درصد رشد داشته است و سهم خانوارهایی که تنها یک نفر شاغل داشتند ۶۵/۱ درصد رشد داشته است.
در عوض در همین دوره زمانی سهم خانوارهایی که در آنها بیش از سه نفر شاغل وجود داشته ۲۴/۴۰ درصد و سهم خانوارهایی که دو نفر شاغل داشتند ۱۱/۲۷ درصد کاهش داشته است.در سال ۱۳۸۰ تنها ۷/۱۳ درصد خانوارهای ایرانی بدون شغل بودند، این در حالی است که در سال ۱۳۸۹ این رقم به ۵/۲۲ درصد از خانوارها رسیده است، در حالی که در ۵/۵۴ درصد از خانوارها لااقل یک نفر شاغل داشتند، در سال ۱۳۸۹ این رقم به ۴/۵۵ درصد رسیده است.از دیگر سو، در ۶/۲۳ درصد از خانوارهای سال ۱۳۸۰ دو نفر شاغل وجود داشته که این رقم در سال ۱۳۸۹ به ۲/۱۷ درصد رسیده است، در سال ۱۳۸۰ از مجموع خانوارهای ایران ۲/۸ درصد از آنها سه نفر یا بیشتر شاغل وجود داشت؛ این در حالی است که در سال ۱۳۸۹ تنها ۴٫۹ درصد از خانوارها چنین وضعیتی داشتند.

معضلی هم هست به نام «دهه شصتی». این دهه شصت هر وقت نامش به میان آمده حاشیه و مشکل داشته است. از آن سال‌ها که به دنیا آمدند از شیرخشک گرفته تا پوشک بچه نایاب شد. جلو بیاییم تا برسیم به دبستان‌های دو شیفته (و گاهی سه شیفته)، نیم‌کت‌های چهار نفره و روی صندلی نشستن وسطی‌ها (این‌ها برای متولدین دهه هفتاد و هشتاد زیاد قابل لمس نیست) به کنکور هم که رسیدند، گلگوگاه کنکور تنگ‌تر شد، متقاضی زیاد بود و فضای آموزشی کم، موسسات کنکور کار و بارشان سکه شد و…

دهه شصتی ها حالا به سن ازدواج رسیدند/ برای دیدن تصویر در ابعاد بزرگتر روی آن کلیک کنید

دهه شصتی ها حالا به سن ازدواج رسیدند/ برای دیدن تصویر در ابعاد بزرگتر روی آن کلیک کنید

درسشان هم که تمام شد، همان موسساتی که برای کارشناسی کار می‌کردند، حالا برای ارشد وارد عمل شدند. خلاصه آنکه اینها ـ متولدین دهه شصت ـ ظاهرا همیشه معضل بودند و در هر مقطعی که وارد شدند، معضل درست کردند.

این همه مقدمه بود که سراغ معضل جدید برویم؛‌ ازدواج دهه شصتی‌ها! همین چند روز قبل عادل آذر گفته است دهه شصتی‌ها تمایلی به بچه‌دار شدن ندارند، البته موسسه آمار احتمالا نظرسنجی در این باره نکرده و آنچه شاید تمایل تعبیر شود، احتمالا توانایی است. گویی متولدین دهه شصت در آن سال‌های گذرگاه تنگ کنکور، دوست نداشتند دانشگاه بروند، یا دوست داشتند ولی عبور از آن گذرگاه سخت بود، مثل همین حالا، دوست دارند ازدواج کنند، بچه دار شوند و… ولی آیا واقعا می‌توانند؟

زیاد هم بیراه نیست؛ بر اساس آخرین آمارهای بانک مرکزی مشاهده می‌شود که تعداد خانواده‌های تک‌نفره (مجردی) در سال ۱۳۸۰ تنها ۵/۴ درصد از کل خانوار‌ها بوده، اما این‌ درصد تا سال ۱۳۸۳ حتی کاهش هم داشته و تا ۴/۴ درصد هم رسیده است.

با این حال در سال ۱۳۸۴ سهم خانه‌های مجردی مجددا به ۵/۴ درصد می‌رسد. در سال ۱۳۸۵ با یازده‌ درصد رشد، سهم خانه‌های مجردی به ۵‌ درصد از مجموع خانوارها ارتقا می‌یابد. در سال ۱۳۸۶ این ۵‌ درصد همچنان ثابت است؛ اما در سال ۱۳۸۷ با ۶‌ درصد افزایش سهم مجردها به ۳/۵ درصد از مجموع می‌رسد. در سال ۱۳۸۸ این رقم با رشد ۹‌ درصدی به ۸/۵ درصد می‌رسد و در سال ۱۳۸۹ با رشد تقریبا ۱۴‌ درصدی سهم خانه‌های مجردی (تک‌نفره) به ۶/۶ درصد از کل می‌رسد.

هنوز آمار مربوط به سال ۱۳۹۰ اعلام نشده، اما بر فرض عدم افزایش، این رقم از خانوارهای تک نفره واقعا هم در کشوری مثل ایران قابل توجه به نظر می‌رسد. گفتنی آنکه این رخداد را نمی‌توان به پای تبلیغات دولتی گذاشت؛ چراکه اگر این تبلیغات اثرگذار بود، قاعدتا باید در دوره دولت‌های قبلی این اتفاقات می‌افتاد.

مسکن، تعهد مالی و تمایل!

امروز بیش از همه چیز موضوع همسریابی مورد توجه قرار گرفته است،‌ اما آیا واقعا مشکل ازدواج جوانان و تعدد خانوارهای یک نفره یا مجردی در «انتخاب همسر» است؟ به نظر نمی‌رسد جوانان ایرانی، لااقل جوانان ایران امروز در این زمینه مشکلی داشته باشند، روابط آنان به سرعت رو به گسترش گذاشته است، خانواده‌ها هم هنوز می‌توانند نقش سنتی خود را ایفا کنند.

مشکل اصلی مشکل مسکن است که طی سال‌های گذشته افزایش قیمت داشته است، موضوع دیگر هزینه‌های ازدواج که نوعی از تعهد مالی را ایجاد می‌کند و جوانان سخت به این تعهد تن می‌دهند و این زیاد به بحث تمایل مربوط نیست، شاید بیشتر موضوع عدم‌توانایی باشد.

جامعه ایرانی، جامعه ای است که از یک سو با مظاهر فرهنگ سنتی خود آشناست و از دیگر سو با توسعه تکنولوژی‌ها با فرهنگ‌های جدیدی آشنا می‌شود.

بنابر برخی ادعاها، از آغاز سال تحصیلی ۱۳۹۲-۱۳۹۱، قرار است تفکیک جنسیتی در دانشگاه‌ها پیاده شود. دانشگاه‌ها محیط‌های مناسبی برای آشنایی زوج‌های جوان بوده و هستند، اگر قرار است آشنایی‌ها در جایی جز ظرف مناسبات سنتی ایجاد شود، گزینه‌هایی نظیر «خیابان»، «پارک»، «محیط کار»، «جوامع مجازی» و… روی میز خواهد بود که هیچ یک به اندازه محیطی شبیه دانشگاه منطقی نیست!

اما اگر واقعا گزینه دانشگاه حذف شود، طبیعتا بخش بزرگی از این نیاز به جامعه مجازی سرریز خواهد شد،‌ تجربه فیلترینگ هم نشان داده نمی‌توان فضا را به طور کامل کنترل کرد.

ثبت و نظارت بر سایت‌های همسریابی اگرچه خبری مهم به شمار می‌رود، اما باید توجه داشت که بخش عمده آشنایی‌ها در این سایت‌ها انجام نمی‌شوند! البته کنترل سایت‌های همسریابی، قطعا می‌تواند بستر بسیاری از کلاهبرداری‌ها و… را از بین ببرد، اما راه حل قطعی نیست.

به نظر می‌رسد در حالی که اذهان عمومی به سمت «ثبت پایگاه‌های همسریابی» سوق یافته است، موضوع محوری تر، موضوع حذف روابط کنترل شده در دانشگاه‌ها و سرریز شدن آن به فضاهای دیگر باشد.

انتخاب همسر از طریق سایت‌های اینترنتی هر چند شکل جدید و به‌روزی دارد، اما محتوای آن همان است که در دهه‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۶۰ در نشریات (برای مثال زن روز) با شکلی دیگر وجود داشت و عده‌ای خاص هم مخاطب دارند، سایر آشنایی‌ها در فضاهای مجازی به تجربه در سایت‌های اجتماعی مجازی اتفاق می‌افتد.

موضوع سایت‌های همسریابی آنقدرها بحرانی نیست که به این سطح از نظارت و خبرسازی نیاز داشته باشد، اما موضوع جای خالی دانشگاه به عنوان فضایی منطقی و معقول برای آشنایی‌های جوانان در ازدواج‌های غیر سنتی و چگونگی پر کردن آن، موضوع پر اهمیت تری است که هنوز به آن پاسخی داده نشده است.

در باب موضوع افزایش خانوارهای تک نفره و کاهش بعد خانوار*، بیش از آنکه تبلیغات مورد توجه قرار گیرد، موضوع عینی و ملموس، موضوع ناتوانی جوانان برای تامین هزینه‌های زندگی دو نفره است.**

پی‌نوشت‌ها:

* بعد خانوار به تعداد متوسط افراد ساکن در یک خانواده گفته می شود. در سال ۱۳۷۱ بعد خانوارهای ایرانی برابر ۴٫۹۳ نفر، در سال ۱۳۸۰ برابر ۴٫۵۳ نفر و در سال ۱۳۸۹ این رقم به ۳٫۷ نفر می‌رسد که حاکی از کاهش تعداد افراد خانواده‌های ایرانی است.

**بر اساس آمارهای بانک مرکزی، در ایران سال ۱۳۸۹ نسبت به سال ۱۳۸۰سهم خانوارهایی که در آنها هیچ‌کس کار نداشته ۲۳/۶۳ درصد رشد داشته است و سهم خانوارهایی که تنها یک نفر شاغل داشتند ۶۵/۱ درصد رشد داشته است.

در عوض در همین دوره زمانی سهم خانوارهایی که در آنها بیش از سه نفر شاغل وجود داشته ۲۴/۴۰ درصد و سهم خانوارهایی که دو نفر شاغل داشتند ۱۱/۲۷ درصد کاهش داشته است.در سال ۱۳۸۰ تنها ۷/۱۳ درصد خانوارهای ایرانی بدون شغل بودند، این در حالی است که در سال ۱۳۸۹ این رقم به ۵/۲۲ درصد از خانوارها رسیده است، در حالی که در ۵/۵۴ درصد از خانوارها لااقل یک نفر شاغل داشتند، در سال ۱۳۸۹ این رقم به ۴/۵۵ درصد رسیده است.از دیگر سو، در ۶/۲۳ درصد از خانوارهای سال ۱۳۸۰ دو نفر شاغل وجود داشته که این رقم در سال ۱۳۸۹ به ۲/۱۷ درصد رسیده است، در سال ۱۳۸۰ از مجموع خانوارهای ایران ۲/۸ درصد از آنها سه نفر یا بیشتر شاغل وجود داشت؛ این در حالی است که در سال ۱۳۸۹ تنها ۴٫۹ درصد از خانوارها چنین وضعیتی داشتند.

————————-

این مطلب را برای ضمیمه آخر هفته دنیای اقتصاد شماره یازدهم نوشتم